Adopteer een hond op afstand

Hurmes Dierenthoes biedt onderdak aan vele lieve honden die zo graag een eigen plekje hebben. Wil je een van deze dieren steunen met een maandelijkse bijdrage? Klik dan op de “steun-knop” van jouw favoriete dier!

Graag stellen we aan je voor... Rambo!

Mijn naam is Rambo, vernoemd naar de beroemde filmster, zoals zoveel stoere honden van mijn generatie. Van mij werd ook verwacht dat ik zou vechten als het er op aan kwam. Ik bewaakte een terrein. Echt vechten hoefde ik gelukkig nooit, mijn imposante verschijning was genoeg om kwaadwillende mensen op afstand te houden. 

Eerst was ik daar best trots op, maar al gauw bleek het een saai leven. Als mensen niet in je buurt durven te komen, krijg je ook geen aandacht. Geen vriendelijk woord, geen aai over je kop. Al gauw was de bak voer die ik elke dag kreeg het hoogtepunt van mijn dag. Ver voorbij mijn pensioengerechtigde leeftijd liep ik nog altijd mijn rondes. Mijn gewrichten stram, mijn vacht vettig en in de klit, mijn oren pijnlijk ontstoken, het gaat zo geleidelijk dat je er niet over klaagt.Tot op een mooie dag twee vriendelijke vrouwen zich mijn lot aantrokken en zij hebben er voor gezorgd dat ik mijn laatste jaren bij Hurmes Dierenthoes mag doorbrengen. Die eerste dagen dacht ik dat ik in de hemel terecht was gekomen. De mensen zijn hier zo lief voor me. Ze verzorgen me met zachte handen en lieve woorden. Ik heb een eigen mand en hoef nooit meer buiten te slapen. Eindelijk kan ik gaan genieten van mijn welverdiende rust. Helaas heb ik bij mijn vorige baas geen pensioen opgebouwd. Wil jij helpen? Kies dan voor adoptie op afstand.

Graag stellen we aan je voor... Vini!

Mijn naam is Vini en ik kom uit het warme zuiden van Europa. Ik ben een Podenco en ik zat al een hele tijd in het asiel op Tenerife toen eindelijk door een gelukkig toeval mijn kans op een warm eigen mandje op mijn pad kwam.

Patrick en Sandra van Hurmes Dierenthoes hadden nog ruimte voor een hondje en zij hadden in een Facebook oproep mijn vriendin Simi gezien. Gelukkig dat Simi een goed woordje voor mij deed en zo konden we samen in april 2019 afreizen naar Nederland.
Dankzij de vele lieve mensen in Nederland kon onze reis betaald worden. Het was heel spannend voor ons, maar gelukkig hadden we elkaar. Nog steeds zijn Simi en ik beste vriendinnen, al hebben we inmiddels ook nieuwe vrienden gemaakt. Of zeg maar gerust familie, want zo voelt het wel. We zijn allemaal tweede, derde of zelfs laatste kans dieren, maar gelukkig mogen we hier voor altijd blijven. Wat er ook gebeurt! Ik heb inmiddels de spreekkamer van de dierenarts al verschillende keren van dichtbij kunnen bekijken. Je komt er liever niet natuurlijk, maar soms moet het. Ik vind dat heel spannend, maar uiteindelijk is het voor mijn eigen bestwil. Om mee te helpen de kosten van onze Hurmes familie te dragen kan je mijn vriendje worden. Kies jij mij voor adoptie op afstand.

Graag stellen we aan je voor... Tinka!

Mijn naam is Tinka!

Mijn verhaal volgt nog, maar je kunt me al steunen!

Graag stellen we aan je voor... Sollie!

Mijn naam is Sollie en lang geleden zag het er somber uit voor mij. In Roemenië zat ik in een dodingsstation. Er was nergens een plekje voor mij en de shelter zat vol, dus dan schuif je door naar het laatste hokje.

 Ik had 6 pups en die hadden het zwaar. Ik kreeg niet veel te eten, dus de pups konden niet genoeg melk bij mij drinken. Vier van mijn pups gingen dood, dat was echt verschrikkelijk. De sterkste twee hebben het op het nippertje gehaald, omdat iemand zich om ons bekommerde en regelde dat wij naar een ander land af konden reizen. Op voorwaarde dat daar wel een veilig thuis voor ons zou zijn.
Gelukkig konden we naar Hurmes Dierenthoes komen. Mijn pup Beer bleef bij mij en zijn broer Louis heeft een eigen plekje in een ander lief gezin gekregen.
Op het begin was alles vreemd voor mij, maar ik snapte al gauw dat ik goed terecht gekomen was. De mensen en de andere dieren zijn hier heel lief voor ons. Ik versta inmiddels vloeiend Nederlands, dus ik weet wat de mensen hier tegen me zeggen. Ik ben blij dat ik in dit Dierenthoes mag wonen, ik ben hier thuis. Elke dag lekker eten, spelen, slapen en knuffelen. Voor mij en Beer is het de hemel op aarde. Dankzij de hulp van de Hurmes community konden wij gered worden uit erbarmelijke omstandigheden.
Steun jij mij via adoptie op afstand?

Graag stellen we aan je voor... Puk!

Hoi lieve lezer, wat fijn dat u mijn profiel hebt aangeklikt. Mijn naam is Puk en ze noemen mij een blij ei. Ik woon sinds de zomer van 2018 in Nederland bij Hurmes Dierenthoes.

Daarvoor woonde ik in Syrië, een prachtig land maar op dat moment verwoest door een verschrikkelijke oorlog. Hoe het achter de schermen precies allemaal geregeld is weet ik niet, maar ik ben blij met de verhuizing. Ik ben blij met de nieuwe vrienden, blij met elke dag lekker eten en schoon drinkwater en vooral blij met de rust. Hier is geen oorlog en geen gevaar. Wist je trouwens dat ik eigenlijk Pluto heette, maar met een nieuwe start kreeg ik een nieuwe naam. De volgers van Hurmes Dierenthoes hebben die bedacht. Ook daar ben ik best blij mee.

Wordt u mijn vriend op afstand? Vink dan mijn naam aan op het formulier en maak me blij!

Graag stellen we aan je voor... Pommetje!

Hoi mijn naam is Pommetje. Mijn achtergrond is, net als die van zoveel andere Hurmesdieren, niet zo leuk. Ik was een broodfokhondje.

Jaar in jaar uit het ene nest na het andere. De pups werden verkocht voor veel geld, maar van dat geld kreeg ik geen goed voer of extra lekkere snacks. Geen warme mand of een mooie halsband. En weet je, dat was eigenlijk niet het ergste. Veel erger vond ik dat ik ook nooit eens lekker geknuffeld werd. Geen aaitje of vriendelijk woord kon er af in die jaren. Vind je het gek dat ik niet zo dol op mensen ben? Ik vertrouw ze gewoon niet. En omdat ik maar klein ben begin ik gewoon meteen te blaffen. Aanval is de beste verdediging, nietwaar? Als ik maar hard blaf blijven ze wel op afstand. Op een mooie dag ben ik weg gehaald bij de mensen die mij alleen maar voor nestjes gebruikten. Alleen waar kon ik toen terecht? Niet bij een “normaal” gezin, vanwege mijn blaffen. Gelukkig had Sandra wel een plekje voor mij in het Dierenthoes. Hier mag ik gewoon blaffen, als ik me daar beter bij voel. De andere honden vinden het , denk ik, niet zo erg. Ik heb hier heel veel vrienden met wie ik speel en in hetzelfde mandje slaap. Gezellig. En weet je, toen ik hier een poosje zat had ik dat blaffen niet eens zo erg meer nodig. De mensen hier laten me in mijn waarde. Als ik rust wil, krijg ik rust. Als ik niet aangehaald wil worden hoeft dat niet. Mijn vertrouwen in mensen is toch wat gegroeid. Aan aaien was ik niet gewend, maar is het best fijn op zijn tijd. Wil jij mijn maatje op afstand zijn? Dat kan via adoptie op afstand.

Graag stellen we aan je voor... Pinkie!

Pinkie is mijn naam, en ik kom uit Roemenië. Ik kom uit het asiel in Botosani, daar zat ik al sinds 2015. Ik woon in Hurmes Dierenthoes sinds augustus 2018 en mijn geboortejaar is geschat op 2008.

Door de dingen die ik met mensen heb meegemaakt probeerde ik daar over de hekken te springen en beet ik als mensen te dichtbij kwamen. Mensen waren altijd slecht nieuws voor me geweest dus ik wilde niet dat ze bij me in de buurt kwamen. Je weet maar nooit, dacht ik.
Sandra en Patrick kregen de vraag of ze mij konden en wilden helpen omdat de mensen in Roemenië zagen dat ik achteruit ging. Ik had heel veel stress. En gelukkig mocht ik naar Nederland komen!
De eerste twee weken heb ik alleen maar in de gang gelegen, ik vond het allemaal veel te eng. Ik at, dronk, plaste en poepte alleen maar als er niemand in de buurt was. Na de eerste twee weken begon ik me beter te voelen; het eten en de rust deden me goed. Langzaamaan durfde ik af en toe een paar pasjes verder te zetten en durfde ik af en toe even naar buiten. Ik wil nog steeds niet dat iemand me aanraakt maar de mensen hier en ik hebben een manier gevonden om elkaar duidelijk te maken wat we willen en wat we verwachten. Met handsignalen en hun stem geven de mensen aan wat de bedoeling is, en omdat ik het fijn vind dat ze dit zo vriendelijk doen, werk ik altijd graag mee. Ik moet niks, en dat geeft me heel veel rust. Het liefst lig ik in de tuin ergens in de zon en je begrijpt dan ook wel dat ik een hekel heb aan regen. Bah! Af en toe eens lekker spelen met mijn favoriete soortgenootjes doe ik ook graag. Puk, Beer, Simi en Joepie zijn mijn beste vrienden. Joepie komt trouwens uit hetzelfde asiel in Roemenië! Mijn enthousiasme als ik wil spelen laat ik zien door te dansen met mijn voorpootjes. En mijn vriendjes weten dan dat dat het signaal is om het spel te beginnen. Omdat ik al een dame op leeftijd ben kan ik tijdens de sprintjes de jonkies niet meer zo goed bijhouden, maar omdat ik slim ben los ik dat op door elke keer de binnenbocht te nemen. Hihi! Sandra heeft weleens gezegd dat ze me heel slim vindt omdat ik zo goed begrijp wat ze zegt. En daar ben ik best wel trots op. En ik ben zo blij dat ik hier mag wonen. Dat laat ik weleens zien aan de mensen hier; dan kijk ik blij maar voorzichtig kwispelend naar ze als ze thuis komen. En dan zie ik ze glimlachen! Medicijnen heb ik niet nodig, ik zou wel heel erg blij zijn met een vriendje op afstand!

Graag stellen we aan je voor... Peewee & Billie!

Hallo, wij zijn Peewee en Billie. Wij hebben een minder leuk verhaal..

Wij zijn, vastgebonden aan onze riempjes, gevonden in een voortuin. Vervolgens zijn wij, op onze oude dag (10 en 13 jaar) naar het asiel gebracht. Aan onze riempjes zat een briefje met enkel onze namen. Wij waren in een zeer onderkomen toestand en zwaar onder de indruk. Helaas was ons gebit zo slecht dat al onze tanden getrokken moesten worden. Nu mogen wij alleen nog maar natvoer eten. Het was even wennen maar gelukkig hebben wij een fijn onderkomen gevonden bij Hurmes. Wil jij ons vriendje worden? Je kunt een donatie doen via de knop hieronder, je vind onze namen tussen het lijstje ‘projecten’.

Graag stellen we aan je voor... Leika!

Het vrouwtje van Leika werd ernstig ziek en kon niet meer voor haar zorgen. De familie ging op zoek naar een oplossing en zo kwamen ze bij Hurmes Dierenthoes uit. Leika zat inmiddels al een heel aantal weken in een pension, omdat er gewoon geen andere oplossing was. 
Met haar 15 jaar en je vrouwtje net verloren hoor je daar niet. Ook al heeft het pension alles binnen haar kunnen voor Leika gedaan. Toen wij dit hoorden hebben we overlegd en besloten om een plekje vrij te maken voor haar. Ze kwam een beetje beduusd binnen, maar al snel wist ze hoe het hier gaat. Overdag lekker bij de pellet kachel op de bank, stoel of mandje en ‘s nachts lekker warm onder de deken in bed bij de andere hondjes. Je lievelingseten een paar keer per dag voorgeschoteld krijgen en heel veel knuffelen. Ze huppelt hier nu rond alsof ze er al jaren woont 😊
Rakker is stiekem een klein beetje verliefd op deze mooie witte dame, ook al is ze ietsje te oud voor hem.  🥰
 
Ben jij ook een beetje of heel erg verliefd op onze Leika? Steun haar dan met adoptie op afstand of een eenmalige donatie.

Graag stellen we aan je voor... Tanja!

Hallo! Ik ben Tanja.

Ik woonde samen met mijn vriendinnen Debbie, Amanda en Binkie bij twee superlieve mensen. Een ouder echtpaar, zouden mensen zeggen. Wij zeiden altijd baasje en vrouwtje. Ze waren blijkbaar wel al wat ouder, want begin 2020 moesten we afscheid nemen van het baasje. Hij kwam niet meer terug uit het ziekenhuis. Gelukkig was het vrouwtje er nog wel. Zij zorgde voor ons en wij troostten haar. Helaas werd ook zij ziek en moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Wie moest er nu voor ons zorgen? De zoon van ons vrouwtje heeft alles op alles gezet om ons te helpen, maar het ging niet meer. Ze hebben gezocht naar oplossingen, maar als die er niet zijn… Gelukkig kwam redder in nood Inge, die voor ons een plaatsje bij Hurmes Dierenthoes heeft kunnen regelen. Ons vrouwtje kan zich nu helemaal concentreren op beter worden, nu ze weet dat wij in goede handen zijn. En daarna kan ze ons hopelijk snel een keer opzoeken. Je kunt mij adopteren op afstand. Vast bedankt, ook namens Debbie, Amanda en Binkie.

Graag stellen we aan je voor... Kim!

Hallo ik ben Kim, het kale hondje uit Roemenië noemen ze me ook wel eens! 

Kim komt uit Roemenië. Ze zwierf rond in de straten van Boekarest. Een lieve mevrouw uit Noort-Brabant volgde de stichting Dogs Do Matter en stuurde geld om een hondje te sponsoren. Helaas haalde dit hondje het niet en werd haar gevraagd of het geld voor Kim gebruikt mocht worden. Dit was in 2018. Kim had eigenlijk geen kans om geadopteerd te worden. Ze was vervuild en broodmager, haar vacht was bizar slecht. Deze mevrouw vond het zo sneu dat ze Kim naar een dierenarts heeft laten brengen, waar ze 6 weken intern is behandeld. Allemaal op haar kosten. Als dat geen echte dierenliefde is. Maar toen? Kim kon absoluut niet meer terug waar ze vandaan kwam! Ze heeft een plek gezocht in een pension in Boekarest, maar daar kon ze niet eeuwig blijven! Schuw en niet adopteerbaar, werd er gezegd. De lieve mevrouw gaf het niet op en bleef zoeken naar een geschikte plaats in Nederland. Via via kwam ze in contact met Hurmes Dierenthoes, waar ze uiteindelijk toch mocht komen. Kim vertrouwt mensen nog steeds niet. Mogelijk komt dat nooit meer helemaal goed, maar ze geniet van contact met andere honden. Met haar vacht gaat het ook steeds beter.  
Kim heeft nog veel zorg nodig. Word jij ook haar vriend?  

Graag stellen we aan je voor... Wolfie & Beertje!

Hallo! Wij zijn Wolfie en Beertje en we willen iets vertellen. Want er is iets geweldigs gebeurd. We hebben eindelijk ook een thuis gekregen. Al onze broertjes en zusjes zijn al verhuisd naar hun nieuwe baasjes, maar niemand wilde ons hebben. We weten het, onze achterpootjes doen raar maar daar kunnen wij ook niks aan doen.

Een lieve meneer had ons beloofd dat hij een thuis voor ons zou zoeken, dus wij waren al helemaal happy. Het was echter een heel spannende tijd. Tot twee keer toe hadden ze een baasje voor ons gevonden, maar beide keren wilden ze ons uiteindelijk toch niet hebben.

Wat een teleurstelling!

Toen de lieve meneer ons vertelde dat het hem toch gelukt was, durfden we eerst eigenlijk niet blij te zijn, want wat als deze nieuwe baasjes ook weer zouden afzeggen?

Maar tada…

We zijn zo blij om jullie te vertellen dat we nu toch echt een thuis hebben. Een echt thuis, een nieuwe naam en heel veel nieuwe vriendjes om mee te spelen.

Zodra we sterk genoeg zijn gaan we naar de dierenarts om te kijken of onze pootjes geholpen kunnen worden zodat deze weer normaal gaan doen

Wil je ons hiermee helpen? Je kunt ons samen adopteren op afstand voor een klein bedrag per maand.

Graag stellen we aan je voor... Joepie!

Mijn naam is Joepie, toen ik nog in Roemenië leefde was mijn naam Kieran. Ik heb lange tijd in een asiel gezeten in Botosani, Roemenië, en het lukte niet om een thuis voor me te vinden omdat ik zo bang voor mensen was.

In april 2019 was het zover, ik mocht naar Nederland komen en in Hurmes Dierenthoes komen wonen. Het fijne hier is dat er helemaal geen verwachtingen zijn waardoor ik heel langzaamaan tot rust kan komen en vertrouwen kan krijgen. Inmiddels ben ik hier aan mijn tweede jeugd begonnen en kan ik heerlijk spelen met de andere honden. Ik lig graag in de zon en ik kan geen genoeg krijgen van het eten hier. Een van mijn grote vrienden hier is Puk, we hebben veel met elkaar gemeen. Net als hij wil ook ik wel eens weigeren om te luisteren. Manden en dekens kapot maken en tegen dingen aan plassen doen we met de grootste passie! Ik heb nog geen vriendjes-op-afstand. Wil jij mijn vriendje zijn?

 

Graag stellen we aan je voor... Fluppie!

Vinden jullie mij niet heel erg aandoenlijk? Mijn naam is Fluppie, en in het asiel was mijn naam Patuta. Ik heb in het asiel in Roemenië een hersenbloeding gehad en ik ben toen meteen behandeld.

Mijn hoofd stond scheef maar verder leek de schade gelukkig mee te vallen. Ik begon me langzaamaan wat te herstellen en maakte weer contact met de mensen om me heen. Omdat ik al ouder ben en mijn gezondheid dus niet zo goed is zijn ze met extra spoed op zoek gegaan naar een thuis. En ik mocht dus naar Hurmes Dierenthoes komen! Ik ben altijd een wat meer timide meisje geweest en ik heb jaren in het asiel gezeten. Ik ben dus heel erg dankbaar dat ik mijn oude dag hier mag doorbrengen. Elke dag heerlijk eten, knuffels en een zacht plekje om te slapen. Ik hoef me nooit meer zorgen te maken! Ik zou het heel erg fijn vinden om een helpend pootje te krijgen, dat kan ik goed gebruiken. Wil jij mijn vriendje zijn?

 

Graag stellen we aan je voor... Sheno!

Mijn naam is Sheno. De andere honden hier kunnen zeggen wat ze willen, maar ik ben toch echt wel de stoerste jongen hier. Onze reus, Sheno, zoals een rottweiler hoort te zijn, en dan nog een tikkeltje erger.

Ze zeggen wel eens dat je bij een rottweiler wel het erf opkomt maar er niet meer van af. Nou, ik kan je verzekeren dat je bij ons het erf nog niet eens opkomt. Wat een turbo bewaker! (losstaand van of onze Roemeentjes, Syrier, en alle kleine monsters je doorlaten..🙂 ) HIj is als pup verkocht door de fokker, maar door zijn nieuwe baasje na een paar weken weer teruggebracht omdat hij het hele huis van zijn nieuwe baas sloopte…. De fokker kreeg hem niet meer verkocht, dus toen maar verhuisd naar ons.. En ja hij heeft zijn reputatie in stand gehouden. Ook ons huis is door Sheno bewerkt… En nog steeds.. Het is een hond met een sterk karakter zullen we maar zeggen… Helaas heeft hij ook medische klachten. In allebei zijn achterpoten heeft hij al vanaf zijn 6 levensmaand zware artrose. Hij mag niet te gek doen met spelen, want dan heeft hij daarna weer dagen pijn. Gelukkig hebben we daar een weg in gevonden. Naast al zijn ‘negatieve’ kwaaltjes blijkt hij een super instant papa te zijn voor Puk. Puk adoreert Sheno en Sheno gedraagt zich ook echt als papa. Zo lief!! Wil jij deze lieverd adopteren?

 

 

Graag stellen we aan je voor... Bobbie!

Bobbie is mijn naam, en hoewel ik maar een klein hondje ben is mijn persoonlijkheid groot. Ik ben in het najaar van 2019 in Hurmes Dierenthoes komen wonen, en mijn verhaal is best een verdrietig verhaal.

Mijn lieve baasje, waar ik dus woonde voordat ik hier kwam wonen, was ziek en zou niet lang meer leven. Een van de schoondochters van mijn baasje had mij mee naar haar huis genomen omdat ik niet meer bij hem kon zijn, en alle veranderingen en spanningen werden me teveel. Ik was altijd zo graag bij hem en dat kon nu niet meer. Ik heb heel hard laten horen dat ik het niet eens was met wat er gebeurde, ik blafte heel veel als ik mijn zin niet kreeg. Ik begreep het ook allemaal niet zo goed, dat maakte het alleen maar erger. Hoewel de schoondochter het echt goed bedoelde wist ze niet meer wat ze met me moest doen. Ik blafte vaak hele nachten. Ik was gewend om op bed te slapen en dat kon niet meer, en op het bed van de schoondochter slapen mocht ik niet. Uit wanhoop en in de hoop dat ik stil zou zijn werd ik ‘s nachts in de badkamer gezet, maar ook daar hield ik me niet stil. De laatste wens van mijn lieve baasje was om een heel goed en blijvend thuis voor mij te vinden, en op advies van de dierenarts werd contact opgenomen met het lieve gezin van Hurmes Dierenthoes. Sandra kent me inmiddels best wel goed en ze zegt weleens dat ik een echte doordrammer ben. Maar dat wist ik natuurlijk al wel! Als ik mijn zin niet krijg laat ik het nog steeds horen, ik blaf dan zo hard als ik kan. En omdat ik zoveel geoefend heb kan ik dat heel lang volhouden! Ik laat niet alleen door te blaffen merken dat ik er ben, ik wil ook nog weleens in huis mijn pootje optillen en een plasje doen. Ze vinden dat hier gelukkig niet erg, ze maken het gewoon weer schoon. Ik ben inmiddels 13 jaar oud en hoewel ik hoop dat ik nog heel lang fijn hier mag zijn hebben de mensen van Hurmes Dierenthoes met de familie van mijn vorige baasje afgesproken dat ik na mijn overlijden gecremeerd zal worden en dat ik met mijn baasje herenigd zal worden. Mijn lieve baasje is twee dagen nadat ik hier kwam wonen overleden… Zolang ik me goed voel geniet ik volop van mijn leven; ik ben hier aan mijn tweede jeugd begonnen! Ik heb hier een heel lief vriendje leren kennen en dat is Boyke, en ik mag eindelijk weer op bed slapen! Dat doe ik altijd bij een van de zoontjes van het gezin, Sem. Als het me ‘s avonds te lang duurt voordat we naar bed gaan dan zet ik mijn niet zo geheime wapen weer in: mijn stem. En dan mag ik alvast naar bed. In de ochtend blijf ik altijd zo lang mogelijk liggen, ik wacht dan totdat mijn ontbijt klaar is en dan pas sta ik op. Klinkt best goed, toch? Medicatie heb ik gelukkig niet nodig, ik krijg wel alleen maar zacht eten omdat ik geen kiezen meer heb en dat dus het fijnst voor me is. Ik heb nog geen afstand-vriendjes, misschien wil jij me steunen?

Graag stellen we aan je voor... Muppie!

Zoals je aan mijn snoetje kunt zien ben ik een muppie, en dat is dan ook mijn naam: Muppie! Ook ik kom uit Roemenië, en ik ben al een oud dametje.

Ik woon sinds de zomer van 2018 in Hurmes Dierenthoes. Toen ik in het asiel in Roemenië gedumpt ben had ik twee pups bij me, dat geeft wel aan hoeveel ze om ons gaven. Heel erg weinig. Ik was niet alleen moeder, ik was al blind, had geen tanden en heb ik het verleden mijn bekken gebroken gehad. Dit is verkeerd aan elkaar gegroeid waardoor ik niet 100% goed kan lopen. Sinds mijn tijd bij Hurmes Dierenthoes is dit gelukkig wel verbeterd omdat ik nu goed eten krijg en genoeg beweging. Om mij te steunen wil ik heel graag een vriendje op afstand. Wil jij dat zijn?

Graag stellen we aan je voor... Matsie!

Mijn naam is Matsie, ik woon sinds maart 2019 in Hurmes Dierenthoes en ik kom uit Roemenië. Ik heb een handicap, mijn knieën hebben namelijk geen knieschijven. Hierdoor kan ik mijn achterpootjes niet strekken en loop ik dus met gebogen pootjes.

Mijn vrolijkheid lijdt daar echter helemaal niet onder, ik ben eigenlijk altijd blij en kan wat de andere honden kunnen maar ik doe alles gewoon wat langzamer en mijn lichaam is wat minder flexibel. Ik werd in Roemenië goed verzorgd maar mijn verzorgster wist dat ik niet in een kennel thuis hoorde maar in een comfortabel huis. Daarom is besloten om een passend thuis voor me te zoeken en zo kwam ik in Hurmes Dierenthoes terecht. De lieve mensen hier hebben me laten onderzoeken door verschillende specialisten en zij bevestigen allemaal dat ik met deze knieën gewoon oud kan worden. Pijn heb ik niet, ik beweeg gewoon anders. Opereren zal mijn situatie alleen maar slechter maken, zeggen ze. Ik ben geboren in 2009 en ben dus al wat ouder, maar je zou het niet zeggen als je me ziet! Ik hou ontzettend van speeltjes en van zachte dekens, en ik ben op zoek naar vriendjes die met een vaste bijdrage per maand ervoor kunnen zorgen dat ik af en toe eens een heerlijk nieuw dekentje of leuk speeltje kan krijgen. Wil jij mijn vriendje zijn?

 

Graag stellen we aan je voor... Boefie!

Mijn naam is Boefie en ik kom uit Roemenië. Ik zal binnenkort wat meer over mezelf vertellen zodra ik wat langer bij Hurmes Dierenthoes ben. Wat ik al wel kan vertellen is dat ik voortaan een rolstoeltje gebruik.

Mijn achterpootjes functioneren namelijk niet zoals bij de andere hondjes. Ik heb flink geoefend en ben er voortaan heel handig en snel mee geworden en scheur met de andere vriendjes lekker door de tuin. Wil jij mijn vriendje op afstand worden? 

 

 

Graag stellen we aan je voor... Hummer!

Mijn naam is Hummer en ook ik woon in Hurmes Dierenthoes. Ik woon al bij Sandra, Patrick en de jongens sinds 2013, nog voordat de stichting Hurmes Dierenthoes bestond.

Mijn vorige mensen hadden een advertentie op marktplaats gezet waarin ze zeiden dat ze een nieuw thuis voor me zochten. Ze konden mijn lichamelijke problemen niet meer aan, ze wilden verder geen geld meer uitgeven aan de dierenarts. Ze hadden wel al het een en ander geprobeerd maar zagen het niet meer zitten. Het grote probleem dat ik heb is dat ik een ernstige voedselallergie heb. Zo erg dat ik kaal werd, erg veel jeuk had en oorontstekingen kreeg omdat ik niet de juiste voeding kreeg. Ik mocht gelukkig in Hurmes Dierenthoes komen wonen, en op dit moment is mijn voedingsallergie onder controle door de juiste voeding die helaas wel erg duur is. Sinds een tijdje heb ik twee nieuwe lichamelijke problemen, ik heb soms last van bronchitis, wanneer het nodig is krijg ik hiervoor gelukkig medicijnen. Ook heb ik artrose en een slechte rug, maar ik ben dan ook al 13 jaar oud! Als ik daar soms echt last van heb krijg ik van Sandra een pijnstiller en dan gaat het weer goed. Ik laat me niet tegenhouden door mijn leeftijd of mijn artrose en slechte rug, Sandra zegt dat ik van een zielig hoopje chihuahua in een praatjesmaker ben veranderd toen ik me beter ging voelen. Als mijn eten wordt klaargemaakt blijf ik blaffen totdat mijn bordje voor mijn neus staat. Mijn beste vriendjes zijn Wuppie, Tinka en Pommetje, we zijn veel bij elkaar en liggen graag bij elkaar op de bank of in een mandje. Wat ik heel erg fijn vind is dat ik ‘s nachts bij Sandra en Patrick mag slapen; ik slaap op Sandra’s hoofdkussen en krab en graaf eerst voordat ik ga liggen zolang tot er een heerlijk kuiltje is. Zoals jullie gelezen hebben kan ik wat steun goed gebruiken; mijn eten is duur en ik krijg zo nu en dan medicijnen. Wil jij mijn helpend pootje zijn?

Graag stellen we aan je voor... Rakker!

Hallo allemaal! Mijn naam is Rakker. Heb ik niet het grappigste snuitje? Ik zal later wat over mezelf vertellen, de dame die de interviews afneemt is namelijk nog volop bezig maar ze zei dat ik snel aan de beurt ben.

Ik moet dus nog heel even wachten! Ach, geen probleem hoor, ik doe ondertussen wel een dutje of zo! Ben ik erg goed in zoals jullie zien… hihi! Oh ja, wat ik al wel kan vertellen is dat ik nog geen helpend pootje van iemand krijg, misschien wil jij mij steunen? Laat je het de mensen van hier dan even weten! Dank je wel!

Graag stellen we aan je voor... Blacky!

Mijn naam is Blacky en ik woon sinds de zomer van 2018 in Nederland bij de lieve mensen van Hurmes Dierenthoes. Het asiel waar ik vandaan kom ligt in Roemenië, en de asiels zijn daar meestal heel erg naar. Ik was dus heel blij dat ik daar weg kon.

Sandra en Patrick kwamen op Facebook toevallig een berichtje over mij tegen en wisten meteen dat ze mij wilden helpen. Ik ben op hoge leeftijd in het asiel gedumpt en heb een zwaar leven gehad. Toen ik in Nederland aankwam, kon ik amper op mijn pootjes staan door de artrose, was veel te mager en was mijn mooie zwarte jasje heel erg vuil en verwaarloosd. De dag na aankomst heeft Sandra me geschoren (met het scheerapparaat van de schapen, er was anders geen doorkomen aan) en heerlijk gewassen en rook ik weer als een roosje. Het heeft even geduurd voordat ik uit mijn schulp durfde te komen. Er was ook zoveel gebeurd in korte tijd. Maar nu laat ik graag zien hoe stoer ik ben en hoe goed ik kan luisteren. Voor de artrose krijg ik speciale voeding en heb een heerlijk orthopedisch mandje. Soms krijg ik een pijnstiller bijvoorbeeld als het buiten koud is. Want dan loop ik altijd wat strammer en kom ik moeilijk op gang. Mijn vriendin is Muppie, de rest van de dieren vind ik niet zo tof. Daarom hebben we samen een privé-verblijf met eigen buitenruimte. Niet verkeerd he? Voor twee-benige vriendjes maak ik graag uitzondering. Wil jij mijn vriendje op afstand zijn?

Graag stellen we aan je voor... Frenkie!

Hallo allemaal! Mijn naam is Frenkie. Ik woon sinds 2019 in Hurmes Dierenthoes en kom uit Roemenië. Daar was ik uit het dodingsstation gehaald, dat is een asiel waar soortgenootjes een aantal dagen of weken blijven.

Als niemand ze dan adopteert laten ze hen inslapen. Ik ben gelukkig gered door lieve mensen en naar een privé-opvang gebracht waar ik veilig was. Patrick, de man van Sandra had mijn oproepje op Facebook gezien en tegen Sandra gezegd dat hij het fijn zou vinden als ik naar Nederland mocht komen. Toffe gast he? En hier ben ik dan. Of ik een helpend pootje kan gebruiken, heel graag! 

Graag stellen we aan je voor... Beer!

Mijn naam is Beer. Ik ben wel blij met die naam want beren zijn stoer. En ik ben dat ook, vind ik! Ik woon sinds februari 2018 samen met mijn moeder Sollie in Hurmes Dierenthoes.

Mijn leven had geen mooie start, mijn 5 broers en zussen en ik zijn rond oktober 2017 in een asiel in Roemenië geboren en helaas zijn vier van mijn broers en zusjes overleden voordat er hulp was. We hebben heel veel geluk gehad dat Sandra ons in huis genomen heeft want het asiel in Roemenië (Ovidiu) waar we zaten is een heel nare plek. Mijn broer Louis is gelukkig ook naar Nederland gekomen en heeft ook een gouden mandje gekregen! Omdat mijn eerste weken op de wereld zo naar waren heb ik veel moeite gehad met leren vertrouwen. Ik vond alles eng en heb de eerste dagen veel geschreeuwd, ik had paniekaanvallen. Mannen vind ik nog steeds helemaal niks, ik vertrouw ze gewoon niet! Daarom ben ik zo blij dat ik nu in Hurmes Dierenthoes mag wonen; ik mag hier mijn gang gaan en ik krijg ruimte om mezelf te zijn. En na deze eerste jaren hier voel ik me hier ook echt thuis! Ik heb mijn draai hier dus inmiddels gevonden, en ik ben niet bang om aan de andere honden en zeker de andere reuen hier te laten merken wat ik ergens van vind. Sandra zegt dat ze denkt dat mijn vader een herder was, ik lijk daar namelijk best veel op, ook omdat ik best fel kan zijn. Over hekwerk springen kan ik goed, de lage hekken op het terrein neem ik met gemak. Het buitenste hek is me echter te hoog, daar hebben ze goed over nagedacht! Mijn beste vriendin is Simi, ik heb nou eenmaal een zwak voor Spaanse dames en ze is ook nog eens superlief en grappig. En wat je niet verder mag vertellen is dat ik best wel een mama’s kindje ben, Solle is niet alleen m’n mams maar ook een van mijn beste vriendinnen. Verder is er eigenlijk niemand waarmee ik het niet kan vinden van mijn soortgenootjes, maar Simi en mama zijn dus mijn favorieten. Van de mensen is Sandra mijn grote favoriet, ik hou echt heel veel van haar! Wat ik het liefst doe is de hele dag spelen en ik doe dan ook mijn best om overal een spel van te maken. Of dat nu spelen met een vriendje is of het blaffen naar een fietser die voorbij komt. Heerlijk! Speciale voeding of medicatie heb ik gelukkig niet nodig. Ik ben nog op zoek naar vriendjes, wil jij mij steunen? 

 

 

Graag stellen we aan je voor... Mimi!

Mijn naam is Mimi, ik ben geboren in de Oekraïne waar ik in een asiel terecht gekomen was omdat de nieuwe partner van mijn baasje allergisch voor me bleek te zijn. Ik woon in Hurmes Dierenthoes sinds 25 februari 2019.

Het bijzondere aan mijn karakter is dat ik op mijn heel eigen manier lief ben; Ze zeggen hier dat ik van een lief schoothondje kan veranderen in een moordlustig meisje. Nou, ik kan gewoon lekker pittig zijn…. Niks mis mee, toch? Het bijzondere aan mijn uiterlijk is dat het net lijkt of ik eyeliner gebruik, ook mijn korte staartje met halflange haren is super-leuk! Mijn hobby’s zijn met mijn mensenvriend Sem op de bank spelen en slapen (met hem ben ik twee pootjes en twee handen op één buik). Mijn beste vriend/vriendin is Sem van de mensen, en Sollie van de hondjes. Ik ben goed in lief zijn en een zielig snoetje opzetten, ik heb een hekel aan regen. Wat ik verder nog wil vertellen is dat ik trippel als ik ongeduldig ben, de mensen hier vinden dat altijd wel grappig volgens mij! In het land waar ik vandaan kom is er iets fout gegaan met de operatie waarbij ik gesteriliseerd ben, ik had daardoor een liesbreuk. Gelukkig ben ik hier in Nederland opnieuw geopereerd waardoor ik nu geen pijn meer heb. Speciale voeding of medicijnen heb ik gelukkig niet nodig. Wil jij mijn vriendje zijn en mij een helpend pootje geven?

Graag stellen we aan je voor... Simi!

Mijn naam is Simi, mijn volledige naam in Spanje was Similina. Ik kom uit het asiel Tierra Blanca op Tenerife, waar ik sinds 2017 woonde.

Ik ben door vrijwilligers gevonden in de bergen op het eiland, ik ben een van de vele honden die gebruikt en afgedankt is door een jager. Gelukkig kon ik op tijd in veiligheid komen. Ze denken dat ik geboren ben in januari 2013 maar dat heb ik zelf eigenlijk niet zo bijgehouden, en trouwens; een dame zal haar leeftijd nooit verklappen 😉 Ik heb ongeveer twee jaar in het asiel gewoond omdat ik niet opviel tussen de vele andere podenco’s en omdat ik me niet opdrong aan de mensen. Het lukte gewoon niet om een thuis voor me te vinden. Totdat Sandra en Patrick mij en Vini zagen in een facebook bericht en besloten dat het tijd werd dat we van onze levens konden gaan genieten. Zo reisden we in april 2019 naar Nederland. Wat kan ik over mezelf vertellen… Ik ben erg zachtaardig, wat dat betreft ben ik een echte Podenco Canario. Ik kijk graag eerst de kat uit de boom als er nieuwe mensen over de vloer komen, dan gebruik ik mijn grote neus om te ruiken of diegene wel oke is. Mensen zijn vaak niet blij als ze een grote neus hebben, wij honden zijn juist heel erg blij met een grote neus! Het is dan ook meteen een van mijn meest opvallende kenmerken! Oh ja, het witte puntje aan mijn staart vind ik ook leuk. Voordat ik bij Hurmes Dierenthoes kwam wonen was de speelweide heel saai, er was geen kuil te zien! Daar heb ik verandering in gebracht; het is nu een groot kuilenparadijs! Ik doe niets liever dan graven, graven, graven! Mijn beste vrienden zijn Vini met wie ik in Tierra Blanca samengewoond heb en Beer, die ik hier heb leren kennen en die echt superleuk is! Je kunt wel raden waar ik een hekel aan heb: De kou. Ik ben een Spaanse dame en heb daarbij een dunne vacht en weinig vet. Ik lig dan ook heel graag in een warme mand op een warme plek in huis te soezen! Medicijnen heb ik gelukkig niet nodig, wat ik wel heel goed kan gebruiken is een helpend pootje! Wil jij mijn helpend pootje zijn? 

 

 

Graag stellen we aan je voor... Boyke!

Mijn naam is Boyke, ik ben een Toy-Yorkshire Terrier en ik ben 8 jaar oud. Veel van mijn huisgenootjes komen uit het buitenland maar ik kom gewoon hier uit Nederland.

Ik woon hier nog niet lang, pas sinds 13 december 2019. Maar ik heb al goed mijn draai gevonden en er wordt heel erg goed voor me gezorgd! Ik ben maar heel klein en het hoort een beetje bij mijn ras dat ik wat bibberig ben. Dat is ook een van de redenen dat ik het liefst knuffel en op iemands schouder hang. Daar ben ik heel erg goed in! Lekker warm en knus. Ik heb een beetje een hekel aan kou namelijk. Ik ben geen grote druktemaker maar ben wat stilletjes, ik heb geen grote mond zoals veel andere kleine terriërs. Mijn hobby’s zijn slapen en eten en door mijn kleine maatje vind ik altijd wel ergens een lekker knus plekje op een armleuning of hoekje op de bank. Mijn beste vriendjes zijn Sammy en Bobby, ze begrijpen me gewoon heel erg goed en dat vind ik heel erg fijn. Ik zal nog even kort iets vertellen over mijn verleden, daar zijn jullie denk ik wel nieuwsgierig naar. Mijn baasje moest helaas naar een verzorgingshuis en ik kon niet mee. Ik ben toen binnen de familie een paar keer verhuisd maar niemand wilde me houden omdat het me niet lukte om mijn plasjes op te houden. En ik deed echt mijn best! Bij mijn laatste logeeradres moest ik daarom de hele dag in een bench die niet veel groter was dan ikzelf. Toen ik bij Hurmes Dierenthoes ben komen wonen ben ik meteen meegenomen naar de dierenarts, ik bleek een fikse blaasontsteking te hebben en blaasgruis, ik had veel pijn. Door de juiste medicatie en speciale voeding is de pijn weg en plas ik vrijwel niet meer binnen. Ik ben zo blij dat ik nu krijg wat ik nodig heb, ik voel me nu goed. De extra kosten die voor mij gemaakt worden zijn kosten voor speciale voeding tegen blaasgruis. Ik heb nog geen vriendjes die me een helpend pootje geven. Misschien wil jij mij steunen? 

Graag stellen we aan je voor... Wuppie! 

Mijn naam is Wuppie en ik ben geboren in het jaar 2009, ik kom uit België. Omdat mijn vorige mensen niet meer voor mij konden zorgen brachten zij me naar een asiel waar ik het als klein zwart hondje zwaar had.

Sandra en haar lieve gezin hebben me toen opgehaald en sindsdien woon ik hier. Hoewel Hurmes Dierenthoes pas bestaat sinds 2017, woon ik dus al negen jaar bij de familie. Ik wil graag denken dat ik een rol heb gespeeld in het ontstaan van dit fijne toevluchtsoord voor dieren! Ik ben maar een kleine meid maar vergis je niet; ik heb echt wel pit. Als er nieuwe bewoners komen ben ik altijd de eerste die kennis gaat maken. De mensen hier weten dat ik dat belangrijk en fijn vind. Ik wil dat de nieuwe bewoners weten dat ik hier een vinger in de pap heb, zodat daar geen onduidelijkheid over is…hihi. Enneh, als er iemand van de medebewoners niet luistert naar de mensen hier die zo hard voor ons werken dan zet ik dat wel even recht. Ik ben streng maar rechtvaardig denk ik. Toch wil ik nog even iets toevoegen zodat je niet gaat denken dat ik een eersteklas troela ben; ik doe niets liever dan knuffelen en kwispelen. Op schoot zitten zodat de mensen overal goed bij kunnen vind ik dan superfijn! Ze noemen me hier weleens een worst op pootjes, wat vind je daar nou van?? Ze kunnen hartelijk om me lachen als ik heel hard ren, ik beweeg dan heel snel alle vier mijn korte pootjes maar ik kom niet zo heel snel vooruit. Het zal je niet verbazen dat mijn grootste hobby eten is, zo kom ik aan mijn charmante rondingen. Mijn beste vriend hier is Beer, ik vind hem stoer, net als ik ben. Ik ben heel erg goed in slapen, en heb een hekel aan kou. Medicijnen of speciale dingetjes heb ik niet nodig. Ik zou het heel fijn vinden als jij mijn vriendje wil worden!